Әр таң сайын мыңдаған адам жолға шығады. Кейбіреулері рульге отырады, енді біреулері жұмысқа жаяу бағыт алады. Барлығымыздың ортақ тілегіміз – аман-есен оралу. Бірақ бұл тілек өздігінен орындала салмайды. Жолдағы қауіпсіздік – әрқайсымыздың қолымызда.
Статистика қайталап айтады: апаттардың көпшілігі адамдардың салғырттығынан болады. Қауіпсіздік белдігін тақпау, спидометрдегі көрсеткішті елемеу, «осы жерден өтсе де болады» деп жүгіріп өту – бұның бәрі біздің өз өмірімізге деген немқұрайлығымыз. Ал жолдың мұндай мінезді кешпейтінін ұмытпауымыз керек.
Көпшілік жылдамдықты асырғанда «қауіпті емес» деп ойлайды. Бірақ дәл сол «қауіпті емес» деп ойлаған сәтте апат орын алады. Бір минуттық асығыстық бүкіл ғұмырды өзгертеді. Өйткені адам өлгенде, артында қалғандарының жүрегіне жара салып кетеді.
Мемлекет жолдарды жақсартып, белгілер орнатып, камералар қояды. Бірақ ең бастысы – біздің санамыз. Біз жолды құрметтесек, біздің өмірімізді құрметтейді. Көлік жүргізушісі жаяу жүргіншіге жол берсе, жаяу жүргінші тек рұқсат етілген жерден өтсе – онда жол қауіпсіз болады. Бұл қарапайым сияқты, бірақ мыңдаған өмірді сақтап қалады.
Өзіңізді ғана емес, басқаларды да ойлаңыз. Сіздің артыңыздан келе жатқан баланың анасы, сіздің көлігіңіздің жанынан өтіп бара жатқан қария – бәрінің өмірі сіздің шешіміңізге байланысты. Жолда сақтық – бұл тек ереже емес, бұл адамдарға деген құрмет.
Ақыр соңында, жол – біздің ортақ мекеніміз. Әрқайсымыздың міндетіміз – оны қауіпсіз ету. Бүгін баяу жүргізіп, ертең өзіңіз бен жақындарыңызды құтқарып қаласыз.
